W latach 70. i 80. powstało wiele różnych formatów zapisu obrazu telewizyjnego na taśmie magnetycznej. Wciąż najpopularniejszym z nich jest system VHS, który wywodzi się wprost od kaset z taśmą magnetyczną używanych w początkowej fazie rozwoju telewizji. Jednak nowe, cechujące się znacznie lepszymi parametrami techniki zapisu obrazu wkrótce zrewolucjonizują jakość obrazu TV oraz cały przemysł filmów wideo. Obraz na ekranie telewizora powstaje dzięki odbieranym przez układ odbiorczy- tuner szybkozmiennym sygnałom napięciowym. Wartość odbieranego sygnału wpływa na natężenie wiązek elektronowych generowanych przez trzy działa, odpowiedzialne z odtworzeniem każdego z podstawowych kolorów. Wiązki skanują cały ekran kineskopu, który jest od wewnątrz pokryty precyzyjnie umieszczonymi punktami luminoforów, emitujących światło w jedynej z trzech podstawowych barw, gdy uderzą w nie elektrony. Im wyższe natężenie wiązki elektronowej, tym większa jasność światła wysyłanego przez pojedynczy " piksel".